Daantje loves to read

Book reviews and a little more

E-readers. De doodsteek voor boeken of niet? Daar zijn de meningen over verdeeld. De een kan niet zonder en de ander wil hem het liefst 3 hoog het raam uitsmijten. Maar waar hoor ik nou bij?

1300_202591a_0712

Tjaa… tja, tjaaaa. E-readers?! Wie koopt nou zoiets? Ik heb het me vaak afgevraagd. De echte boekenlezer, boekenwurm of booklover in elk geval niet. Ik ben er dus zo een. Zo een die geen boek leest van een technisch vernuft apparaatje met een ingebouwd leeslampje waarmee ik mijn partner niet uit zijn slaap houdt. Nee, ik, de echte boekenlezer sleep 12 boeken mee op vakantie. Ik zei de gek, ik sjouw mezelf lekker een hernia richting het strand. Zo hoort het. Zo gedraagt een echte boekenwurm zich. Om de dooie dood niet dat ik aan zo’n vreselijk apparaat begin.

Nee, de echte ‘Diehard’ boekenlezer leest gewoon keihard ’s nachts door ondanks herhaaldelijk gesteun en gekreun van manlief die niet kan slapen vanwege dat ‘hella 2000’ licht wat ik op mijn boek heb schijnen. Want lezen zal ik. Ik heb niet voor niets 46 kilo aan papier mee gesleept naar mijn vakantie bestemming. Dus die boeken moeten uit, zeg ik je. Hartstikke uit! Want een uitgelezen boek lucht ook op. Dat betekend namelijk dat ik dit boek in elk geval niet voor niets hebt meegenomen. Oké, de kinderen zaten wel wat rot achterin maar ja, mama wil OOK haar hobby mee slepen. In wat voor formaten bestaan die uglyduckly e-readers eigenlijk?

Goddank hebben we een dakkoffer maar ook dat ding raakt vol. Ik had nog de hoop dat we dit keer aan ‘light travelling’ zouden doen. Maar dat liep een beetje anders. Owww… wij, ik en de kids, deden aan ‘light traveling’ maar husband dacht daar anders over. Waar ik werkelijk elke kledingstuk stond te tellen, lazerde hij alles wat hij had in een vuilniszak (a 60 liter). Zo, hij was klaar om te gaan (mannenlogica!). Daar stond ik dan met mijn kleine vuilniszakje van 35 liter waar mijn kleren, die van dochter en zoon in zaten. Zo zielig voor ons 😉 Uit frustratie heb ik er nog een paar extra jurken (voor dochter en mij) en een paar korte broeken (voor zoon) in geflikkerd. En toen had hij dus nog steeds meer dan ons. Goed, dit ging ik niet winnen. Hoppa 2 boeken erbij dan maar. ’14 boeken?’ vroeg ik me af. Nee, dat werd te gek. 4 liet ik er thuis want het was nu al te veel. Hoeveel boeken zou je op zo’n lelijke e-reader kunnen zetten?

7a36743de8f35eb73f12ca87f5566d82

Eigenlijk wilde ik mijn hele boekenkast meenemen maar om eerlijk te zijn, overdag lezen is niet zo gezellig voor mijn gezin. Dus dan maar ’s avonds. Alhoewel de avonden iets anders zouden lopen dan ik had gehoopt. De kleintjes lagen namelijk echt niet om 20:00 uur te tukken zoals thuis. Chapeau voor de mama’s en papa’s die het wel lukken trouwens. Nee, hier gelden andere regels, namelijk camping regels. En daar moet ik altijd effe aan wennen. Hier geldt dat wanneer je in een kartonnen box aka sleurhut zit je niet schreeuwt naar je kinderen dat ze stil moeten zijn en dat ze moeten gaan slapen. Nee, in zo’n koekblik ben je rustig en praat je zachtjes. Met gedempte stem vertel je je kinderen dat het bedtijd is en dat ze moeten slapen. Je stampt niet door het caravanekke, nee, je schuifelt zachtjes. De buren horen namelijk elke gaap, boer, stap, scheet, vies woord en ademhaling. Zo niet relaxed! Kortom, je kunt je kinderen niet behoorlijk toespreken. En die weten dat! Das nog het ergste. Ze weten het! Die lachten zich dood wanneer ik rood en paars aanliep van ingehouden woede omdat ik probeerde hun bestraffend toe te spreken maar dat niet kon. Ja, die peuters en kleuters van tegenwoordig zijn echt niet gek! Die zagen mij stuntelen. En geloof me, het komt echt niet aan als je dreigt terwijl je zachtjes moet praten. Whahaha, die hadden de tijd van hun leven in die sleurhut. Ze hebben het tot op de bot uit gemolken. Want mama mocht toch niet hard praten. Waardoor ze dus soms om 22:00 uur nog lol lagen te trappen. Terwijl ik dan maar een ding wilde…. Gewoon, 1 paginaatje lezen, alsjeblieft 1 paginaaaaaaaaaaaaaaatjuuuuu. Ik moet er namelijk nog 3.000 of zo. Hoe zwaar zou zo’n kreng wegen?

Maar ik gaf het niet op. Dan maar ’s nachts lezen. In bed. Lag ik weer te worstelen met mijn veels te zware boek en leeslampje. Proberen niet de hele kamer (van 1 vierkante meter) te verlichten terwijl ik ook nog mijn boek wilde vasthouden. Want een e-reader…. nee, daar doe ik niet aan. Die is veels te licht, te handig en heeft een lampje. Das geen echt lezen. Ik ben old school. Ik wil zien wat ik koop. Ik wil het voelen en daarna in mijn boekenkast kunnen zetten. Ik moet wel zeggen dat het gepor van manlief na verloop van tijd redelijk storend werd. Dan maar onder de dekens lezen. Shit, ik kan geen ademhalen. ‘Mijn god, hoe deed ik dat vroeger? Toen las ik hele boeken onder de dekens zonder een greintje lucht.’ Na 5 pogingen en 7 blauwe plekken ben ik daarmee gestopt. Dan maar niet ’s avonds of ’s nachts lezen. Wat zou zo’n e-readerlelijkding eigenlijk kosten? 

tablet-vs-ereader-sunlight1

Overdag aan het zwembad werd mijn nieuwe plan. Daar ging ik proberen 3.000 pagina’s weg te werken. Phoe, er waren wel heel veel dames en heren die wel zo’n verrekte, onhandig en lelijk apparaatje hadden. Wat voor merk hadden zij? Maar ik ontdekte ook een held. Of moest ie zich gaan schamen? Nee, hij was een held, want hij had een krant. Je weet wel zo’n ding van papier. Waar je na 1 bladzijde van die inkthanden aan overhoudt. Een zuchtje wind en je hele artikel lag in de kreukels of was weggewaaid. 3 kwartier later had je je krant dan weer op orde. En hij had niet zo’n handzaam modelletje… neeheee gewoon echt zo’n ouderwetse joekel. Lekker handig om vast te houden op je strandbed. Ik had een beetje medelijden met hem. Had ie geen i-pad? Wie leest de krant nou nog van papier? Niemand toch? Erg ouderwets. Hij ging echt niet met zijn tijd mee. Of was dit net zo’n weirdo als ik. Ik vond hem wel cool. Ik vond dat hij ballen had omdat hij zich durfde te tonen met een krant. Kun je die e-readers ook online kopen?

De eerste poging tot lezen bij het zwembad mislukte natuurlijk want ik ontdekte opeens iets. Iets waar ik nog nooit eerder last van had gehad. Namelijk… Ik kon me niet concentreren! Ik kon me niet concentreren omdat mijn kinderen daar lekker aan het spelen waren en ik een boek probeerde te lezen. (Hoe ongezellig!) Ik kon me niet concentreren omdat ik me schuldig voelde tegenover manlief, die de kleintjes bezig hield zodat ik wat kon lezen. (Wat een trut was ik toch.) En ik kon me niet concentreren omdat ik, ondanks dat ik onder de parasol lag, een zonnebril en een hoed op had, gek werd van de zon. De tranen liepen over mijn wangen. Niet van emotie of het retegoede boek. Neuheeuuu, maar omdat de zon te fel was en het zeer deed aan mijn ogen! De pagina’s waren te wit. Het lukte me niet om ook maar 10 seconden naar een pagina te kijken, zo’n pijn deed het. Ouderdom komt met gebreken. Heb je ook e-readers die een kleurenscherm hebben?

Hoe was het mogelijk dat die dames en heren toch konden lezen met hun e-reader? Er waren er zelfs bij die in de zon lagen te lezen. Zonder parasol! Pagina na pagina werd geswiped. ‘Uit’ hoorde ik een Nederlandse roepen. Jaloers was ik. Want ik wilde degene zijn die dat riep. Damn, iets ging er hier heel erg verkeerd. Inmiddels was mijn man weer terug met de kinderen. Hij keek van mijn teleurgestelde gezicht naar mijn boek en vice versa. ‘Niet geluk zeker’, last van de zon? Waarom koop je niet gewoon een e-reader?’

Liefs,

Daantje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: